|
سخنرانی
داریوش
مجلسی در
همایش اتحاد
جمهوریخواهان،
فرانکفورت
17 ژوئن
2005
خانمها،
آقایان و
دوستان
گرامی
همایش
امسال ما در
شرایطی
متفاوت از
سال پیش در
برلن،
برگزار
میگردد. شروع
حرکت
ما دریای
جوشانی از
امید، ذوق و
شوق را در
داخل و خارج
کشور بوجود
آورد. جوانان
دانشجو
که
بعضی از آنها
در بند بودند
و برای ما
پیام ارسال
داشتند،
ملیون و
روشنقکران
داخل کشور که
از
طریق
تلفن از روند
همایش و
تصمیم
گیریها مطلع
میشدند همگی
چشم امید
خودرا بسوی
ما دوخته بو
دند و انتظار
ایجاد یک
حرکت وسیع،
فعال،
دموکرات و
مبارز
جمهوریخواهی
را داشتند.
ولی
متاسفانه
باید اذعان
کنم که تمام
این امید و
آرزوها در
پایان همان
نشست برلن و
در همانجا به
دلسردی، یاس
و ناامیدی
تبدیل شد و
شوق و ذوقها
در همان برلن
بخاک سپرده
شد.
قوس
نزولی را پله
به پله
پیمودیم.
آنقدر تحریم
شرکت در
انتخابات
مفتضحانه
مجلس هفتم را
بتعویق
انداختیم تا
ناچارا آنهم
همزمان با
جبهه مشارکت،
بعنوان
آخرین گروه
اپوزیسیون،
انتخابات را
تحریم
نمودیم. از
این
سرشکستگی
درس نگرفتیم
و مجددا
تجربه شکست
خورده را –
اینبار در
انتخابات
ریاست
جمهوری –
تجربه
نمودیم.
با
وجود حضور
تعداد زیادی
شخصیتهای پر
محتوا و با
سابقه سیاسی
در میان ما،
راندمان و
نتیجه
یکسال
فعالیت – یا
بهتر بگویم
انفعال
سیاسی- آنبود
که بجای
اینکه در
کنار
مبارزان ملی
و مستقل
از
حاکمیت قرار
گیریم و یار
و یاور آنها
باشیم، فقط و
فقط مورد
تمجید یکنفر
آنهم آقای
تاجزاده
وزیر
کشور
سابق آقای
خاتمی و
ملتزم
بقانون
اساسی
جمهوری
اسلامی
قرارگرفتیم
که دستاورد
بسیار نازلی
است. ظاهرا
از بیانیه
های 565 و 615 نفره
مبارزین
داخل حمایت
نمودیم ولی
مواضعی در
جهت عکس
مواضع آنها
اتخاذ
نمودیم که
بیشتر شباهت
بمواضع یک
پوزیسیون
داشت تا
مواضع یک
اپوزیسیون.
خوشبختانه
شدت سقوط
آنقدر نبود
که به
پیشنهاد
بعضی از
اعضای شورای
هماهنگی
، دایر
بحمایت از
رفسنجانی و
یا در یک خط
قراردادن
امیرانتظام
و ابراهیم
یزدی، تن در
دهیم. با
وجود
اینکه
هنوز بین
معین و
ابراهیم
یزدی ار
یکطرف و
امیرانتظام،
جبهه ملی،
حزب ملت
ایران و سایر
روشنفکران،
از طرف دیگر،
در حال تزلزل
انتخاب قرار
داریم ولی
اعلامیه
اخیر اتحاد
جمهوریخواهان
نشان
داد که هنوز
امکان تعییر
جهت وجود
دارد. لذا
نظر
باعلامیه
اخیر اتحاد
جمهوریخواهان،
وقایع
دو سه
هفته اخیر در
ایران،
مواضع امیر
انتظام و
نظرات جبهه
ملی در باره
تشکیل
" اتحاد
دموکراسی
خواهان
ایران" (که
فوری ار طرف
آقای معین
دزدیده شد و
بشکل دیگری
مطرح گردید)
پیشنهاد
میکنم که
اتحاد
جمهوریخواهان
ایران بصورت
فعال بحمایت
از فراخوان
رفراندوم (آنطور
که
در
داخل مطرح
گردید و نه
آنطور که در
خارج باجراء
درآمده)،
میثاق
امیرانتظام،
بیانیه های 565
و
615 نفره
و پیشنهاد "
اتحاد
دموکراسی
خواهان" از
طرف جبهه ملی
برخیزد و
تمام
امکانات
محلی
و
سراسری
خودرا در
اختیار
حمایت از این
حرکات داخل
کشور قرار
دهد و چه خوب
میبود اگر ما
بصورت
موتور فعال و
پایه خارج از
کشور این
حرکات
درونمرزی
قرار
میگرفتیم.
جمعی
از فعالین
سازمانهای
جبهه ملی
ایران،
برونمرز،
فدائیان خلق
ایران،
اکثریت،
اتحاد
جمهوری-
خواهان
و منفردین
جمهوریخواه
در صدد تشکیل
کمیته های
محلی
جمهوریخواهان
هوادار
رفراندوم
(که در
حقیقت حمایت
از تمام
حرکتهای
درونمرزی
نامبرده در
بالا خواهد
بود) میباشند.
امیدوارم
که
اتحاد
جمهوریخواهان
بعنوان
سرپناه و
حامی این
کمیته های
جمهوریخواه
قرار گیرد.
پیروزباد
مبارزه برای
دموکراسی در
ایران
زنده
باد ایران
|