سخن روز

انفجار در حسینیه شیراز

حکومتی که هیچگاه مسوول نیست چرا پای هیچكدام از دشمنان فرضی و واقعی اش را به میان نمی كشد؟

در خبر آمده كه در شیراز نمایشگاهی راجع به جنگ گذاشته اند. خوب جنگی كه هشت سال طول كشیده و این همه برای نظام بركت داشته اگر هشتاد سال هم برایش یادبود بگذارند كم است. عجبی نیست حكومتی كه تمام قوام اولیه و دوام چندین ساله اش را مدیون جنگ است و تازه فقط توانسته هشت سال طولش بدهد  دائم برای آن نمایشگاه برپا كند تا لاقل یادش را زنده نگاه دارد. اسم شهدا كه همه جا هست، فیلم مستند و غیرمستند و مجسمه و كتاب و شعر و نقاشی واینها هم كه به راه است.، یك نمایشگاه كمتر و بیشتر كه اصلاً به حساب نمیاید.

اضافه كرده اند كه برای نمایشگاه مهمات و وسایل جنگی هم به محل حمل شده بود است. این هم البته مایهٌ حیرت نیست. بالاخره باید چیزی را نمایش داد، مناطقی كه بازسازی نشده كه قابل حمل نیست، مینهایی كه روفته نشده كه در محل است، پولهایی كه هدر شده كه دود شده و هوا رفته، مردمی كه بیهوده كشته شده اند كه نمیتوان نبش قبر كرد، امامی هم كه فرمانده كل بود جوانمرگ شده و بقیه باید به زیارتش بروند بنابراین میماند همان آلات و ادوات.

در این میان نمایشگاه منفجر شده و دویست نفر زخمی و دوازده نفر كشته شده اند.

حكومت چه میگوید؟ میگوید كه انفجار اتفاقی بوده و اسباب نمایش بی هوا تركیده و عده ای را با تأخیر و بعد خاتمهٌ جنگ شهید كرده. خلاصه اینكه در حكومتی كه هیچ چیزش درست كار نمیكند ناگهان بمب چاشنی كشیده اش آنقدر سر غیرت آمده كه منفجر شده 

طبعاً هیچكس از خود نمیپرسد كه حكومت دروغ گفته یا راست چون این مسئله سؤال ندارد. همه میدانند كه نظام اسلامی كه خبررسانی و سانسور و تبلیغاتش یكیست اصلاً با حقیقت رودربایستی ندارد و برای دروغ گفتن هم توجیه عرفی دارد و هم شرعی. تنها سؤالی كه مطرح میشود این است كه چرا این دروغ خاص را گفته.

دروغگویی حكومت اسلامی بر دو اصل استوار است كه با دقت تمام رعایت میشود: اول اینكه هیچ حادثه ٌ نامطلوبی اتفاقی نیست و هر بلایی مسئولی دارد، دوم اینكه حكومت هیچگاه مسئول هیچ اتفاق نامیمونی نیست.

حالا در این میان حكومت آمده و به طیب خاطر و به ابتكار خود انفجاری را كه هیچ چیزش به نظر اتفاقی نمیاید تصادفی اعلام كرده است. چرا چنین كرده؟

عده ای صحبت از امكان عملیات تروریستی كرده اند و فهرست مظنونهای معمول این كار را هم منتشر كرده اند ولی این فرضها را نمی توان خیلی جدی گرفت. اگر بتوان پای القاعده در میان كشید كه اسباب برائت ذمهٌ حكومت اسلامی از همكاری با این گروه خواهد بود و رد شعارهای تبلیغاتی آمریكا. اگر تقصیر متوجه مجاهدین خلق شود كه فرصتی ایجاد خواهد شد برای ننه من غریبم و مظلوم نمایی كه «ما خود قربانی تروریسم هستیم». اگر گروههای سنی را بتوان متهم كرد كه میشود سوخت تبلیغاتی برای پشتیبانی از شیعیان و یادآوری موقعیت «حسین مظلوم» فراهم نمود. در نهایت اگر بشود كار را گردن بهائیان هم انداخت كه نور علی نور خواهد بود چون به درد توجیه ستمهایی خواهد خورد كه تا به حال حكومت اسلامی بر آنها روا داشته است.

ولی خود حكومت صحبت از هیچكدام این «مجرمان» قالبی نمیكند. چرا؟

اگر حكومت پای هیچكدام از دشمنان فرضی و واقعی اش را به میان نمیكشد به دلیل اتفاقی بودن جریان نیست چون این امر هیچگاه مانع بهتان زدنش به دیگران نبوده. برای اینكار میتوان یك دلیل فرض كرد: اینكه حكومت نمیخواهد تا با قبول انجام گرفتن عمل تروریستی از هیبتش كه آنهم با تروریسم و در درجهٌ اول در حق خود ایرانیان به دست آمده كم شود. یعنی حساب كرده و دیده به نفعش است كه از اتهام زدن صرفنظر كند و اصلاً كار را زیر سبیلی دركند این البته خود نشانهٌ احساس ضعف است بخصوص در عرصهٌ بین المللی. حكومت اسلامی در موقعیتی قرار دارد كه مطلقاً نمیباید هیچگونه نشانهٌ ضعف از خود نشان بدهد چون چنین كاری وضعیتش را در منطقه كه سودای سروری بر آن را در سر میپرورد سست خواهد كرد و این سستی ممكن است برایش بسیار گران تمام شود.

امروز حكومت اسلامی نمیتواند حتی شبههٌ ضعف را تاب بیاورد. این شاید تنها حقیقتی است كه میتوان از دروغهایش دریافت، البته به رغم خواست خودش. 

ایران لیبرال