اديب
برومند
حادثهي
ننگبار 16 آذر
بسال
كـــودتــــاي
نـنـگ
پــرور
بــروز
شــانـــــزده
از مـــاه
آذر
ز
طـوفان
حــوادث،
گـــردبـــادي
مــروت را
بـخاك
افـكـنـد
بستر
شهامترابدن
شد لاشهدر
گور
فضيلت را
كفن شد جامه
دربر
بــبــار
آمـــد به
دانشگاه،
ننگي
كــز آن
بـدتــر
نشايـد كـرد
باور
فضيحت
بــار كـاري
منزلت سوز
به ننگ
آبادشـرم
افــروخت
آذر
سياهيگرتوانياز
شبه شست
بشوي اينننگ
از دامان
كشور
بسيماي
حـكومت داغ
ايـن ننگ
هميبرجايباشد
تا به محشر
بدان
هنگام كآمد
سوي (تهران)
ز
آمــريـــكا
نقيبي دام
گـسـتـر
بـنـام
(نيكسون)
مـردي
گرانجاه
سـبكسر شاه
را دمساز و
ياور
بدانشگاه،برشد
جنب و جوشي
نه بي
انـدام، بـل
فرزانه گونفر
بـجـائي
كـز پـي
پــيـكار
سنگين
بود پاس
شرف را سخت
سنگر
چـو
دلها ريشريش
از كــودتا
بود
بهتعريضشخروشيدادهشدسر
هــم
آنـگـاه از
پـــي
آرايــش زور
وز(آمــريــكا)
بـخـواهشمندي
زر
حـكومـت
داد فرمان تا
كه سرباز
بـدانـشــگـه
درآيـــد
بـاد در سـر
درآويـــزد
بـه دانشجو،
سپاهـي
چــو بــر
آهـو، پلنگ
پوستين در
كه
مـائيم
اينزمان
فائق بر
اوضاع
هــمــه
آزادگــان
را رانـــده
از در
پس
آنـــگه خيل
سرباز دژ
آهنگ
پــي
فــرمانـبـري
از مـيـر
لشكر!
قــدم
هشتند در
ايـــوان
تدريس
همه دژخيمخـو،
پـرخاش مظهر!
بســان
سنگ
پرتـابـي به
تـالاب
كـه باشـد
ماهيان را
وحشتآور!
بيكدم
سايه افكن شد
در آنحـال
سحاب مـرگ
بـر زيبنده
مـحـضر!
دژم
شد،لحظههارا
چهرهي شاد
دگـر شد،
ديدهها را
نقش منظر!
فــرو
گسترد بــوم
وحشت و بيم
بـر آن
بــام
هـمـايـون
فال شهپر!
هـيـاهـوئـي
شد انـدر جمع
احرار
ز
شـاگـردان و
اســتـادان
رهـبـر!
دوان
گرديده
سربازان بههر
سوي
جـوانـان
را بخشم
آورده يك سر!
از
ايـن سو حملهور،
بر صحن تالار
و زآنـسو
تـيـغزن،
بـر طرف معبر!
نـه
بـر
شـاگردان،
رحـمي
بـخـاطر
نه از
استادشان،شرميبه
رخبر!
بـنـاگـاهان
صـداي
غـــــرش
تــيــر
فــرو
پـيـچـيـد،
زيـر طـاق
اخـضر!
فــــرو
غـلطيد در
خـون پيكري
چند
ز
نـــيـــكوتـــر
جــــوانــــان
دلاور!
روان
شد خــونشان
در جاي تعليم
كــه حـرمت
بر حريمش داد
زيور!
سه
دانشجو بهخونخفتند
در خاك
بهرخ چون
گل،به
بالاچون
صنوبر!
به
بـاغ
زنـدگـي،
بـالـنـده
شمشاد
بـــه
بـــرج
آرزو،
تـــابــنــده
اختر!
ضـمير
هـر يـكـي
تابان چــو
مــرآت
بهدلهاشان
دو صد اميد،
مـضمر!
بـهيـن
چشـم و
چــراغ
دودمانــــها
بــه نـور
آبـاد هستـي
شمعانور!
شده
پرورده هـر
يـك بـا دوصد
رنـج
درآغـــوش
مـحــبـتزاي
مــــادر!
دريـــــغ
آن
نـــوگــلان
بــــاغ
امــيـد
كـه شد پرپر
زجـور بــاد
صـرصـر!
بــه
فــردوس
برين
مستانـــه
رفتند
كشيده از
شهادت جام و
ساغر!
درود
مــا بــر
ايــــشان
كـــــآرميدند
بـــزيـــر
ســايــهي
الـطـاف
داور!
هــزاران
لعنت حــــق
بر كسي باد
كـه شـد
سركار ايـن
رفتار منكر!